Tangmo-SakonNakhon

เรื่อง: แตงโม สกลนคร สวัสดีครับทุกคน! วันนี้มาแบบสบาย ๆ เหมือนนั่งคุยกันในพอดแคสต์เลยนะ... คือช่วงเนี้ย ผมรู้สึกเลยว่าชีวิตมันไม่ได้ต้องการอะไรที่หวือหวามากเลยครับ โดยเฉพาะพออายุเราเริ่มแตะเลขสามเนี่ยนะ (หัวเราะเบา ๆ) ไอ้ความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่อยู่รอบตัวนี่แหละ มันโคตรดีเลย อย่างวันหยุดที่ผ่านมาเนี่ย โอ้โห สวรรค์เลยครับ ได้อยู่บ้านแบบเต็ม ๆ อ่ะ แล้วมันฟินตรงไหนรู้ป่ะ? คือมันมีทุกอย่างที่เราต้องการแบบไม่ต้องดิ้นรนเลยอ่ะ คิดภาพตามนะ... ตื่นมาแบบไม่ต้องรีบ มีของกินอร่อย ๆ ในตู้เย็น อยากจิบกาแฟก็ชงเองได้ง่าย ๆ พอเริ่มหิว ๆ หน่อยก็หาอะไรใส่ท้องแบบไม่ต้องคิดเยอะ แล้วที่สำคัญเลยนะ คือมุมโปรดของผมเนี่ย มันมีโน๊ตบุ๊คคู่ใจไง ถึงมันจะอายุอานามพอสมควรแล้วนะ จะว่าไปก็เหมือนเพื่อนที่โตมาด้วยกันเลยแหละ อาจจะไม่ได้แรงหวือหวาเหมือนรุ่นใหม่ ๆ แต่เอาไว้พิมพ์งาน เอาไว้อ่านนู่นนี่นั่น หาข้อมูลอะไรเบา ๆ มันก็ยังโอเคของมันอยู่นะ แถมมี Wi-Fi แรง ๆ ให้เชื่อมต่ออีก แค่นี้ก็เหมือนได้เปิดโลกอีกบานแล้ว เบื่อ ๆ ก็หยิบหนังสือเล่มโปรดมาอ่าน อ่านไปจิบน้ำเย็น ๆ ไป หรือถ้าอยากจะไถโซเชียลดูชาวบ้านเค้าบ้าง ก็มีไอแพด มีมื...

เรื่อง: แตงโม สกลนคร เคยไหมครับ... ที่เราตั้งคำถามกับตัวเองในวันที่รู้สึกเหงา หรือในวันที่กำลังใคร่ครวญถึงความสัมพันธ์บางอย่าง? เหมือนอย่างเรื่องที่ "แตงโม" เล่าให้ฟัง แม้ว่าจะเป็นประสบการณ์สุดแปลกที่เงาในน้ำทักท้วง แต่คำถามที่เธอถามกลับไปนั้น มันกลับก้องอยู่ในความคิดของผมอยู่นานเลยทีเดียว "แล้วทั้งชีวิตเธอ... ไม่อยากที่จะดูแลฉันเลยหรอ?" ฟังดูเหมือนเป็นคำถามที่เรียกร้องความเห็นใจ หรืออาจจะดูเหมือนเป็นการตัดพ้อ แต่ถ้าเราลองพิจารณาให้ลึกลงไปอีกนิด เราจะพบว่ามันแฝงไปด้วยความจริงที่น่าสนใจไม่น้อยเลยทีเดียว บ่อยครั้งที่เราทุ่มเทความรู้สึกทั้งหมดไปกับการดูแลใครสักคนที่เรา "ชอบ" หรือ "รัก" เราปรารถนาที่จะอยู่เคียงข้าง เอาใจใส่ และมอบทุกสิ่งที่เราคิดว่าเขาต้องการ จนบางทีเราอาจจะลืมตั้งคำถามที่สำคัญกับตัวเองว่า... แล้วตัวเราล่ะ? ใครกันที่จะเป็นผู้ดูแลหัวใจของเราอย่างแท้จริง? การที่เราคาดหวังให้ใครอีกคนมาเติมเต็มทุกช่องว่างในชีวิต มาเยียวยาทุกบาดแผลในใจ อาจจะไม่ใช่สิ่งที่ยั่งยืนเสมอไปนะครับ เพราะในความเป็นจริงแล้ว ไม่มีใครสามารถอยู่เคียงข้างและเข้าใจความร...

เรื่อง: แตงโม สกลนคร เคยไหมครับ ความรู้สึกที่เหมือนถูกแรงดึงดูดบางอย่างฉุดกระชากให้เราเข้าไปอยู่ในวังวนของใครบางคน? อาการมันเริ่มจากความอยากรู้จัก อยากวนเวียนใกล้ๆ แบบไม่มีเหตุผลชัดเจน เหมือนมีอะไรมาดลใจให้เราโฟกัสไปที่เขาคนนั้น จนกระทั่งความคิดและการกระทำของเราเริ่มเปลี่ยนแปลงไปโดยที่เราเองก็ไม่ทันได้ตั้งตัว บางทีแค่ได้เห็นหน้า หัวใจมันก็เต้นผิดจังหวะไปหมด ร่างกายเหมือนเสียศูนย์ ควบคุมอะไรไม่ได้ ยิ่งถ้าได้สบตาใกล้ๆ นะ โอ้โห... เหมือนน้ำตาลในเลือดมันพุ่งสูงปรี๊ด ชนิดที่เรียกว่าเป็นเบาหวานทางใจเลยก็ว่าได้ (หัวเราะเบาๆ) แล้วไอ้อาการที่นั่งฟังเพลงเดิมๆ ที่เขาชอบ หรือบางทีเขาร้องไม่เพราะเลยด้วยซ้ำ แต่เราก็นั่งฟังได้เป็นสิบรอบแบบไม่เบื่อ แถมยังเผลอยิ้มออกมาคนเดียว จินตนาการไปต่างๆ นานา นี่มันอาการของคน “รักหมดใจ” ชัดๆ เลยใช่ไหมล่ะครับ พอความสัมพันธ์มันเริ่มลึกซึ้งขึ้น เราจะเริ่มรับรู้กิจวัตรประจำวันของเขา ปรับเวลาของเราให้เข้ากันโดยไม่รู้ตัว ตื่นพร้อมกัน นอนเวลาใกล้เคียงกัน กินข้าวเวลาเดียวกัน มันมีความปรารถนาดี ความห่วงใย อยากดูแล อยากช่วยเหลือกันอย่างจริงจัง ซึ่งตรงนี้มันก็ดูมีเหตุผลอยู่บ...

เรื่อง: แตงโม สกลนคร สวัสดีครับทุกคน วันนี้เรามาคุยกันในบรรยากาศสบายๆ เหมือนนั่งคุยกันในพอดแคสต์นะครับ เคยไหมครับ... ที่บางครั้งในชีวิต เราอาจจะเคยปฏิเสธความช่วยเหลือจากใครบางคนไป ด้วยเหตุผลร้อยแปดพันเก้า ณ ตอนนั้นเราอาจจะไม่ได้คิดอะไรมาก แต่พอเวลาผ่านไป ได้ยินเรื่องราวบางอย่าง หรือแม้แต่คนใกล้ชิดของเขามาขอความช่วยเหลือจากเราอีกครั้ง ความทรงจำเก่าๆ มันก็เหมือนฉายหนังซ้ำในหัวเลยใช่ไหมครับ เหมือนเรื่องราวที่ผมเพิ่งได้อ่านมาเลยครับ ที่เขาเล่าว่า คนในครอบครัวของคนที่เลิกลาไปแล้ว มาขอความช่วยเหลือ แต่เขาปฏิเสธไป แล้วสุดท้ายก็มานั่งคิดมาก รู้สึกผิด โทษตัวเองว่าใจร้าย ความรู้สึกผิดมันถาโถมเข้ามาแบบที่เราตั้งตัวไม่ทันเลย ในยุคที่เราใช้ชีวิตอยู่กับโลกออนไลน์แบบนี้ บางทีความคิดถึงมันก็พาเราเผลอไปหยิบโทรศัพท์ อยากจะเข้าไปดูความเคลื่อนไหวของคนที่จากไปแล้ว แม้ว่าเขาจะไม่อยู่ตรงนั้นแล้วก็ตาม แต่ก็ไม่กล้าที่จะทักทาย หรือติดต่อใคร เพราะกลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่มันเจ็บปวด เราเลยได้แต่เก็บความรู้สึกนั้นไว้ คอยระบายกับเพื่อนสนิทในกลุ่มแชทเล็กๆ ผมเข้าใจเลยนะครับ ความรู้สึกที่มันตีกันอยู่ในหัว เ...

เรื่อง: แตงโม สกลนคร เคยไหมครับ... ในวันที่ความรู้สึกมันหนักอึ้ง จุกอยู่ในอก เหมือนโลกทั้งใบมันมืดมิดลงชั่วขณะ เหมือนที่ผู้เขียนบทความนี้ได้เผชิญกับความรู้สึกตอนที่พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า ความเงียบและความมืดมันชวนให้เราตั้งคำถามกับตัวเองถึงความสัมพันธ์ที่ผ่านมา บางครั้งความสัมพันธ์ที่เราเคยให้ความสำคัญ อาจจะไม่ได้เป็นเหมือนที่เราวาดฝันไว้ การจากลาโดยไม่มีคำอธิบาย หรือความรู้สึกเหมือนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน มันสร้างบาดแผลในใจได้อย่างลึกซึ้ง แต่ท่ามกลางความมืดมิดนั้นเอง ที่เราเริ่มมองเห็นแสงสว่างเล็กๆ ในใจตัวเอง การที่เราตั้งคำถามกับตัวเอง การที่เราโหยหาความเข้าใจ มันเป็นสัญญาณว่าจิตใจของเรากำลังต้องการการเยียวยา และกำลังมองหา "ความสัมพันธ์ที่ปลอดภัย" ผู้เขียนได้ทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา และในที่สุดก็ค้นพบว่า ความสัมพันธ์ที่ปลอดภัยนั้น อาจไม่ได้ยิ่งใหญ่ หรือซับซ้อนอย่างที่เราคิดไว้เลย มันอาจเริ่มต้นจากสิ่งเล็กๆ น้อยๆ แต่มีความหมายอย่างลึกซึ้ง "แค่มีโอกาสได้บอกคิดถึงกัน" การที่เรากล้าที่จะแสดงความรู้สึกที่แท้จริง โดยไม่ต้องกลัวว่าจะถูกตัดสิน หรือถูกมองว่าอ่อนแอ มันคือจุ...

สวัสดีทุกท่านครับ วันนี้ผมอยากจะมาแบ่งปันเรื่องราวที่อยู่ในหัวใจมานาน เกี่ยวกับความสุขที่เกิดขึ้นจากการเป็น " ผู้ให้ " เมื่อเราได้อ่านบทความที่กล่าวถึง "ผู้ให้" นั้น ทำให้เราได้ทบทวนถึงความหมายอันลึกซึ้งของการกระทำนี้ การให้ไม่ได้จำกัดอยู่แค่เพียงวัตถุสิ่งของที่เราหยิบยื่นให้แก่ผู้อื่นเท่านั้นนะครับ แต่ยังรวมไปถึงการให้ความรัก ความเมตตา รอยยิ้ม กำลังใจ หรือแม้แต่การรับฟังอย่างตั้งใจ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นการ "ให้" ที่สามารถสร้างความเปลี่ยนแปลงและเติมเต็มความรู้สึกดีๆ ให้กับทั้งผู้ให้และผู้รับได้ ลองนึกภาพตามนะครับ บนโลกใบนี้ที่เราอาศัยอยู่ มีการส่งต่อความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่อยู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นในหมู่มนุษย์ด้วยกัน หรือแม้แต่ในภพภูมิอื่นๆ ตามที่บทความได้กล่าวไว้ ผู้ที่ได้รับย่อมรู้สึกปิติยินดี และสิ่งสำคัญที่ผู้ได้รับควรตระหนักก็คือ การใช้สิ่งนั้นอย่างรู้คุณค่า และรักษาไว้ด้วยความขอบคุณ การคาดหวังว่าจะได้รับการ "ให้" ในครั้งต่อๆ ไปนั้น อาจนำมาซึ่งความทุกข์ใจได้นะครับ การชื่นชมและอนุโมทนาในความปรารถนาดีของผู้ให้ แม้ว่าในบางครั้งเราอาจจะไม่ได้รับการตอบสนอ...

หลายครั้งที่เราพยายามเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ จากการสอน การอบรม หรืออ่านตำรา แต่เคยสงสัยไหมว่าทำไมบางทียังรู้สึกเหมือนขาดอะไรไป? นั่นอาจเป็นเพราะมี "ความรู้" บางอย่างที่ไม่สามารถถูกถ่ายทอดได้อย่างสมบูรณ์ผ่านการสอนเพียงอย่างเดียว! มาดูกันว่ามีอะไรบ้าง และเราจะ "เรียนรู้ด้วยตัวเอง" ได้อย่างไร 1. สัมผัส "ประสบการณ์ตรง" ด้วยตัวเอง 👣 ขั้นตอน: ระบุเป้าหมาย: อยากเก่งเรื่องอะไร? อยากเป็นผู้นำแบบไหน? ลงมือทำ: อย่ากลัวที่จะเริ่มต้น แม้จะยังไม่มั่นใจ 100% เปิดรับความท้าทาย: มองหาโอกาสในการเผชิญสถานการณ์จริง สังเกตและจดจำ: ใส่ใจรายละเอียด เรียนรู้จากทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ทบทวนและไตร่ตรอง: หลังเหตุการณ์ ลองคิดว่าทำได้ดีตรงไหน และอะไรที่ปรับปรุงได้ Tips: อย่ากลัวความผิดพลาด! มันคือครูชั้นดีที่จะสอนบทเรียนที่ไม่เคยมีในตำรา หาโอกาสในการทำงานจริง ฝึกฝนในสภาพแวดล้อมที่จำลองสถานการณ์จริง เปิดใจรับฟังความคิดเห็นจากผู้อื่นที่มีประสบการณ์ ข้อควรระวัง: อย่าประมาทหรือมั่นใจในตัวเองมากเกินไป เรียนรู้ที่จะรับฟังและปรับตัว บางประสบการณ์อาจมีความเสี่ยง ควรประเมินสถานการณ์และเตรียมพร้อมให้ดี 2...