Tangmo-SakonNakhon

เคยสงสัยไหมครับว่า ทำไมบางกลุ่มอาชีพถึงเติบโตเอาๆ แต่บางกลุ่มกลับย่ำอยู่กับที่? จากที่ผมได้ลงพื้นที่ทำวิจัยและคลุกคลีกับพี่น้องมานาน ผมตกตะกอนความลับ 5 ข้อ ที่จะช่วยให้กลุ่มของเรา “โตแบบก้าวกระโดด” มาฝากกันครับ 5 หัวใจหลัก พากลุ่มอาชีพรุ่งเรือง การจะยกระดับกลุ่มอาชีพให้มีรายได้เข้ากระเป๋าต่อเนื่อง ไม่ใช่เรื่องบังเอิญครับ แต่ต้องมี 5 อย่างนี้ ของต้องพอ (ปริมาณสินค้า) มีของขายสม่ำเสมอ ไม่ใช่ลูกค้ามาแล้วไม่มีให้ เงินต้องไหล (รายได้สม่ำเสมอ) ทำแล้วต้องมีกินมีใช้ตลอดปี ไม่ใช่รวยแค่วันเดียว ที่ขายต้องชัด (ตลาด) รู้ว่าใครจะซื้อ และซื้อที่ไหน เงินต้องหมุน (ทุนหมุนเวียน) มีระบบจัดการเงินที่ดี ไม่ให้ขาดมือ ใจต้องรวม (การประชุมกลุ่ม) เดินคนเดียวไปได้เร็ว แต่เดินด้วยกันไปได้ไกลครับ สูตรสำเร็จ "คน-งาน-เงิน" และ "ความเชื่อใจ" จุดที่จะทำให้กลุ่มองค์กรเราเปลี่ยนจาก “กลุ่มเล็กๆ” เป็น “กิจการที่มั่นคง” ได้นั้น ต้องบริหาร 3 เรื่องนี้ให้ขาดครับ คน วางตัวบุคคลให้เหมาะกับหน้าที่ ใครเก่งขายให้ขาย ใครเก่งทำให้ทำ งาน วางระบบการทำงานให้ชัดเจน ไม่สับสน เงิน บัญชีต้องโปร่งใส เบิกจ่ายได้ไว ตรวจ...

หลายครั้งที่เราปลูกสินค้าหรือมีของดีๆ ออกมาเต็มสวน แต่กลับขายไม่ได้ราคา จนเรามักปลอบใจตัวเองว่า “สงสัยตลาดจะล้น” หรือ “คนปลูกกันเยอะเกินไป” แต่ถ้าลองมองกันตามจริง ปัญหาอาจไม่ใช่เพราะคนเลิกกินของที่เราปลูก แต่เป็นเพราะ “ของดีของเรา เดินทางไปไม่ถึงมือเขา” ต่างหากครับ 3 อุปสรรคใหญ่ที่กั้นขวางรายได้เรา ลองสังเกตดูครับว่าสินค้าของเรากำลังเจอเรื่องเหล่านี้อยู่หรือไม่? ส่งไปไม่ถึงเมือง เราอยู่ไกล การขนส่งลำบาก ค่ารถแพงจนไม่คุ้มทุน แผนการปลูกไม่ต่อเนื่อง ส่วนมากตลาดใหญ่อยากได้ของทุกวัน เช่นวันละ 100 กิโลฯ แต่เราทำได้แค่ตามมีตามเกิด บางวันเยอะจนล้น บางวันไม่มีส่ง ขาดเงินทุนและทักษะ จะให้ลองทำอะไรใหม่ๆ ก็กลัวเจ๊ง เพราะเงินลงทุนเราน้อย จะทำฟาร์มให้ได้มาตรฐานประณีตเหมือนในทีวีก็ยังขาดความรู้ เมื่อเราต่างคนต่างทำ ผลผลิตน้อยก็แย่งกันขาย พอมีมากก็ตัดราคากันเอง จนสุดท้ายระบบที่จะส่งของไปขายระดับโรงงานหรือห้างสรรพสินค้าก็เกิดไม่ได้เสียที ทางออกคือ “รวมกันเราอยู่” เปลี่ยนจาก ‘ชาวสวน’ เป็น ‘กิจการชุมชน’ ทางแก้เดียวที่จะทำให้เราสู้กับตลาดข้างนอกได้ คือการหยุดสู้เพียงลำพัง แล้วหันมารวมกลุ่มกันในรูปแบบ “บริ...

ปีใหม่ พ.ศ. 2569 ของเพื่อนๆ เป็นยังไงกันบ้างครับ? ส่วนของผม... บอกเลยว่า "พีค" ตั้งแต่วันเริ่มเดินทาง! 🚌 การเดินทางที่เริ่มต้นด้วย “ความเขิน” ผมเลือกเดินทางกลับบ้านวันที่ 31 ธ.ค. ด้วยรถโดยสาร เพราะอยากได้ความชัวร์เรื่องความปลอดภัย (และแอบไปช้ากว่าคนอื่นหน่อย) ผมไปยืนรอรถหน้า มรภ.สกลนคร ตอนสายๆ ได้ขึ้นรถช่วง 10.30 น. ขนาดวันเคาท์ดาวน์คนยังแน่นรถจนต้องยืนเบียดกันยาวๆ ไป 30 กิโลเมตรจนถึงบ้านดงมะไฟ จุดสำคัญอยู่ตรงนี้เลยครับ... สงสัยสภาพผมจะดูเหมือนคน "เมาค้าง" (จริงๆ คือแค่เพลียครับ 555) มีน้องพลทหารคนหนึ่งที่นั่งอยู่คงสงสาร เลยลุกเสียสละที่นั่งให้ ผมนี่ทั้งขอบคุณทั้งเกรงใจ รีบขยับเข้าไปนั่งข้างพี่อีกคน พอพี่เขาลงที่พรรณานิคม น้องพลทหารจึงมานั่งด้วยกัน Moment ชวนลุ้น น้องเขาลงก่อนผมที่บ้านโนนสวรรค์ เสียงในหัวผมนี่สู้กันมาก "จะขอเบอร์ติดต่อดีไหมนะ?" แต่สุดท้ายความปอดแหกก็ชนะครับ ไม่กล้าขอ กลัวน้องเขาตกใจ... ได้แต่เก็บความประทับใจนี้ไว้ในบันทึกแทน 🛺 ครั้งแรกในชีวิต! สามล้อพากลับบ้าน 35 กิโลเมตร พอถึงสว่างแดนดินตอนเที่ยงครึ่ง ความซวยมาเยือนครับ! พี่คนขับสามล้อแ...

เรื่อง: แตงโม สกลนคร สวัสดีครับทุกคน! วันนี้มาแบบสบาย ๆ เหมือนนั่งคุยกันในพอดแคสต์เลยนะ... คือช่วงเนี้ย ผมรู้สึกเลยว่าชีวิตมันไม่ได้ต้องการอะไรที่หวือหวามากเลยครับ โดยเฉพาะพออายุเราเริ่มแตะเลขสามเนี่ยนะ (หัวเราะเบา ๆ) ไอ้ความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่อยู่รอบตัวนี่แหละ มันโคตรดีเลย อย่างวันหยุดที่ผ่านมาเนี่ย โอ้โห สวรรค์เลยครับ ได้อยู่บ้านแบบเต็ม ๆ อ่ะ แล้วมันฟินตรงไหนรู้ป่ะ? คือมันมีทุกอย่างที่เราต้องการแบบไม่ต้องดิ้นรนเลยอ่ะ คิดภาพตามนะ... ตื่นมาแบบไม่ต้องรีบ มีของกินอร่อย ๆ ในตู้เย็น อยากจิบกาแฟก็ชงเองได้ง่าย ๆ พอเริ่มหิว ๆ หน่อยก็หาอะไรใส่ท้องแบบไม่ต้องคิดเยอะ แล้วที่สำคัญเลยนะ คือมุมโปรดของผมเนี่ย มันมีโน๊ตบุ๊คคู่ใจไง ถึงมันจะอายุอานามพอสมควรแล้วนะ จะว่าไปก็เหมือนเพื่อนที่โตมาด้วยกันเลยแหละ อาจจะไม่ได้แรงหวือหวาเหมือนรุ่นใหม่ ๆ แต่เอาไว้พิมพ์งาน เอาไว้อ่านนู่นนี่นั่น หาข้อมูลอะไรเบา ๆ มันก็ยังโอเคของมันอยู่นะ แถมมี Wi-Fi แรง ๆ ให้เชื่อมต่ออีก แค่นี้ก็เหมือนได้เปิดโลกอีกบานแล้ว เบื่อ ๆ ก็หยิบหนังสือเล่มโปรดมาอ่าน อ่านไปจิบน้ำเย็น ๆ ไป หรือถ้าอยากจะไถโซเชียลดูชาวบ้านเค้าบ้าง ก็มีไอแพด มีมื...

สวัสดีทุกท่านครับ วันนี้ผมอยากจะมาแบ่งปันเรื่องราวที่อยู่ในหัวใจมานาน เกี่ยวกับความสุขที่เกิดขึ้นจากการเป็น " ผู้ให้ " เมื่อเราได้อ่านบทความที่กล่าวถึง "ผู้ให้" นั้น ทำให้เราได้ทบทวนถึงความหมายอันลึกซึ้งของการกระทำนี้ การให้ไม่ได้จำกัดอยู่แค่เพียงวัตถุสิ่งของที่เราหยิบยื่นให้แก่ผู้อื่นเท่านั้นนะครับ แต่ยังรวมไปถึงการให้ความรัก ความเมตตา รอยยิ้ม กำลังใจ หรือแม้แต่การรับฟังอย่างตั้งใจ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นการ "ให้" ที่สามารถสร้างความเปลี่ยนแปลงและเติมเต็มความรู้สึกดีๆ ให้กับทั้งผู้ให้และผู้รับได้ ลองนึกภาพตามนะครับ บนโลกใบนี้ที่เราอาศัยอยู่ มีการส่งต่อความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่อยู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นในหมู่มนุษย์ด้วยกัน หรือแม้แต่ในภพภูมิอื่นๆ ตามที่บทความได้กล่าวไว้ ผู้ที่ได้รับย่อมรู้สึกปิติยินดี และสิ่งสำคัญที่ผู้ได้รับควรตระหนักก็คือ การใช้สิ่งนั้นอย่างรู้คุณค่า และรักษาไว้ด้วยความขอบคุณ การคาดหวังว่าจะได้รับการ "ให้" ในครั้งต่อๆ ไปนั้น อาจนำมาซึ่งความทุกข์ใจได้นะครับ การชื่นชมและอนุโมทนาในความปรารถนาดีของผู้ให้ แม้ว่าในบางครั้งเราอาจจะไม่ได้รับการตอบสนอ...

ผมได้ฟังเรื่องราวจากรายการวิทยุชื่อดังของพี่อ้อย เรื่องราวที่ว่า "ถ้าเราคบกัน แต่ต้องรักษาระยะห่าง สักวันก็จะห่างกันจริงๆ" เพียงแค่ได้ยินประโยคนี้ น้ำตาของฉันก็ไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกหดหู่และอ่อนไหวถาโถมเข้ามา ราวกับว่าความเจ็บปวดในใจถูกตอกย้ำให้ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม มนุษย์เราล้วนวาดฝันถึงความรักที่สมบูรณ์แบบ การเชื่อมโยงความรู้สึกจากคนสองคน ราวกับการถ่ายทอดความงดงามจากจิตวิญญาณหนึ่งสู่อีกจิตวิญญาณหนึ่ง แต่ในโลกปัจจุบันที่ซับซ้อน ผู้คนจำนวนไม่น้อยกลับแสวงหาความรักในรูปแบบที่แตกต่างออกไป พวกเขาไขว่คว้าหา "กิ๊ก" ราวกับการสะสมสินค้า เพื่อเปรียบเทียบและเลือกสิ่งที่ "ใช่" ที่สุด ผลลัพธ์ที่ตามมาคือปัญหา "คบซ้อน" ที่สร้างความเจ็บปวดให้กับทุกฝ่าย สำหรับหนุ่มสาวที่กำลังเริ่มต้นชีวิต พวกเขายังมีโอกาสที่จะเลือกใครสักคนเข้ามาเติมเต็มความปรารถนาในชีวิต ให้พบกับ "ความสุข" ที่แท้จริง เปรียบเสมือนการเลือกทะเลกว้างใหญ่มาโอบอุ้มหัวใจ แต่สำหรับคนที่มีครอบครัว มีลูกแล้ว หากรู้สึกว่าชีวิตคู่ยังขาดหายบางสิ่งบางอย่าง และพยายามเติมเต็มจากคนอื่น หร...

เชื่อป่ะ บางทีที่เรามี ที่เราเป็น มันอาจจะไม่พอสำหรับใครบางคนจริงๆ นะเว้ย ไม่ใช่ว่าเราไม่ดีนะ แต่มันอาจจะมี "บางสิ่งบางอย่าง" ที่เราขาดไป "บางสิ่งบางอย่าง" ที่เค้าต้องการ แต่เราให้ไม่ได้อ่ะ เข้าใจป่ะ มันเหมือนเราอยู่กันคนละโลกเลยอ่ะ ฉันอ่านเจอในหนังสือ "เพราะเป็นวัยรุ่นจึงเจ็บปวด" แล้วมันโดนใจมาก มันทำให้รู้สึกว่า เออว่ะ บางทีความไม่สมหวังมันก็เป็นเรื่องธรรมดา แล้วก็เป็นแรงใจให้ลุกขึ้นได้ด้วยนะ ใครที่กำลังเฟลๆ เรื่องความรักอยู่ตอนนี้ อยากบอกว่าอย่าเพิ่งท้อนะเว้ย ล้มได้ก็ลุกได้ สู้ๆ แล้ววันนึงเราจะกลับมายืนได้อย่างสง่าเลย เหมือนดอกบัวที่โผล่พ้นน้ำอ่ะ แกคิดภาพตามนะ มันสวย สง่า ขนาดไหน เอาจริงๆ นะ ฉันเคยเจอความสัมพันธ์แบบ "เริ่มต้น... ที่ไม่สมบูรณ์" เว้ย คือเหมือนต่างคนต่างเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเอง แต่ไม่ได้มองว่า "เรา" เนี่ยดีที่สุดสำหรับกันและกันไง สุดท้ายความต่างมันเยอะมาก จนฉันให้ "บางสิ่งบางอย่าง" ที่เค้าต้องการไม่ได้ เค้าก็เลยเลือกที่จะไปหาจากคนอื่น... จะให้ทำไงได้วะ ตอนนั้นก็ต้องยอมรับความจริงแบบเจ็บๆ ยอมเป็นแค่ตัวสำรอ...

มีเรื่องโคตรพีค! มาเล่า คือไปนั่งชิลริมแพที่สวนอาหารแห่งหนึ่งในอำเภออากาศอำนวย สกลนครไง ระหว่างรออาหารแซ่บ ๆ ก็มองปลาในน้ำเพลิน ๆ ใช่ป่ะ แล้วสายตาก็ดันไปสะดุดกับเงาตัวเองในน้ำเว้ยแก แต่มันไม่จบแค่นั้นดิ! อยู่ดี ๆ เงาในน้ำก็ทักมา! เสียงชัดแจ๋วเลยนะเว้ย บอกว่าตัวเองไม่ใช่เงาธรรมดา แต่เป็น "เงาของคนที่ชอบ" แล้วถามเราว่า "เธอพร้อมที่จะดูแลฉันทั้งชีวิตไหม" ตอนนั้นคือสตั๊นไปสามวิ นึกถึงหนังสือที่เคยอ่านแว้บ ๆ ที่มันพูดถึงการถามเงาในกระจกเพื่อเตรียมใจดูแลใครสักคน เลยลองถามกลับไปแบบขำ ๆ ปนสงสัยว่า "แล้วทั้งชีวิตเธอ... ไม่อยากที่จะดูแลฉันเลยหรอ?" เงียบกริ๊บ... เงาในน้ำไม่ตอบเว้ยแก! ขำนะ แต่เรื่องนี้มันก็ทำให้เราคิดอะไรหลายอย่างเหมือนกันว่ะ อย่างแรกเลยคือ สงสัยฟัง Podcast เยอะไปหน่อยมั้งเรา 555+ แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ คำถามของเงา (ถึงแม้จะเป็นเงาหลอน ๆ ของเราเองก็เหอะ) มันทำให้เราฉุกคิดถึงเรื่องความพร้อมในการดูแลตัวเอง แล้วก็การดูแลคนที่เรารักด้วย บางทีการที่เราลองถามคำถามแปลก ๆ กับตัวเองแบบนี้ มันก็ทำให้เราได้มุมมองใหม่ ๆ เหมือนกันนะเว้ย ว่าไปแล้ว อำเภออากาศอำนวยเน...

คิดว่าลูกหลานของพวกเรา ในอนาคตช่วง พ.ศ.2600 กำลังอยู่ในวัยรุ่นหนุ่มสาวเท่าพวกเราในตอนนี้ ปัจจุบัน พ.ศ. 2567 ผมอายุ 32 ปี ลูกหลานเหล่านั้นจะเล่าถึงถามถึงตำนานอะไรของพวกบ้างนะ   ตอนนั้นผมคงมีอายุ 60 กว่าปี วัยเทียบเท่ากับพ่อแม่ผมในตอนนี้ ซึ่งพวกท่านมีเรื่องเล่า มีตำนานพร้อมด้วยหลักฐานหรือยกเป็นวีรชนได้เลย มองกลับมายุคพวกเรา ส่วนใหญ่คงมีแต่ตำนานเรื่องที่ลำบาก มีอุปสรรคกว่าจะได้มา ไม่สำเร็จแน่เลย นี่เป็นแค่ความคิดเห็นส่วนตัวเท่านั้น เราลองสำรวจบริบทปัจจุบัน ผสมกับสอบถามความเห็นของคนอื่น แล้วขออนุญาตบันทึกตำนานไว้ใน ปี 2567 ถึงคนยุคปี 2600 ดังนี้นะครับ จากตู้โทรศัพท์สู่ไอโฟน เมื่อเทคโนโลยีกลายเป็นตำนาน จินตนาการถึงปี พ.ศ. 2600 ลูกหลานของเราในวัยนั้นอาจมองย้อนกลับมายังยุคของเรา ด้วยความรู้สึกแบบเดียวกับที่เรามองคนยุค 90 ในปัจจุบัน ตำนานตู้โทรศัพท์สาธารณะ เพจเจอร์ เทปวิดีโอ หรือแม้แต่ไอโฟนที่เคยล้ำสมัย อาจกลายเป็นเพียงวัตถุโบราณที่หาดูได้ยาก เช่นเดียวกับรถยนต์น้ำมันที่อาจถูกมองว่าเป็นรถคลาสสิก หรือธนบัตรและเหรียญที่เราใช้กันในปัจจุบันอาจกลายเป็นของสะสมหายาก การเมืองและประวัติศาสตร์ จากจอ...

การหาคนที่มีพลังงานบวก หรือที่บางคนเรียกว่าคนที่ “คลื่นตรงกัน” หรือ “จริตตรงกัน” ขึ้นอยู่กับ กิจกรรมที่เราทำ สภาพแวดล้อมที่เราอยู่ และพลังงานที่เราส่งออกไป พลังงานที่เราให้โลกออกไป คือพลังงานที่เราจะดึงดูดกลับมา ถ้าเรามีความสุข สมดุล คนที่มีพลังงานคล้ายกันก็จะเข้ามาเอง ลักษณะคนที่มีพลังบวก ทัศนคติที่ดี : พวกเขามักมองโลกในแง่ดี เห็นโอกาสในความยากลำบาก และพร้อมจะปรับตัวเมื่อเผชิญกับความท้าทาย พลังงานที่เปล่งออกมา : ไม่เพียงแต่พลังใจ แต่ยังรวมถึงวิธีที่พวกเขาสื่อสารและปฏิบัติต่อคนรอบข้าง พลังบวกสามารถสัมผัสได้ผ่านรอยยิ้ม คำพูดที่ให้กำลังใจ และการกระทำที่ช่วยเหลือผู้อื่น ความเมตตาและเข้าใจผู้อื่น : คนเหล่านี้มักจะเปิดกว้างและพร้อมรับฟังความคิดเห็นของคนอื่น โดยไม่ตัดสินหรือวิพากษ์วิจารณ์อย่างรุนแรง มีความมั่นใจในตัวเอง : ไม่ใช่แค่ความมั่นใจแบบโอ้อวด แต่เป็นความมั่นใจที่สมดุลและช่วยสร้างแรงบันดาลใจให้ผู้อื่น แรงจูงใจและความกระตือรือร้น : พวกเขามักแสดงออกถึงความกระตือรือร้นในการทำสิ่งต่าง ๆ และมักช่วยกระตุ้นให้คนอื่นมองเป้าหมายของตัวเองในแง่ดี การเป็นแรงสนับสนุน : คนที่มีพลังบวกมักสนับสนุนผู้...

ภาพความรู้สึกบางอย่างควรค่าแก่การจดจำ แม้จะไม่สามารถครอบครองได้ แต่ก็ยังดีที่รู้ว่า...มันเคยเกิดขึ้นจริง จำได้เลย เมื่อปีที่แล้ว วันที่ 10 มกราคม 2567 กำลังนั่งรถกลับจากไปทำงานวิจัย ตอนนั้นเย็นย่ำ พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน ท้องฟ้าค่อย ๆ เปลี่ยนสีเป็นส้ม ๆ ดำ ๆ ลมเย็น ๆ พัดเอื่อย ๆ เข้ามาในรถ พร้อมกับเพลงที่เปิดคลอเบา ๆ มันให้ความรู้สึกเหมือนใจมันได้คุยกับตัวเองอ่ะ แล้วในหัวก็แว๊บขึ้นมา... "ใจมนุษย์ทำไมดำยิ่งนัก จากไปไม่มีแม้แต่คำลา" ความรู้สึกตอนนั้นมันแบบ... จุก ๆ บอกไม่ถูก ถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมาว่า เออ สรุปที่ผ่านมาคืออะไรวะ เราเคยรู้จักกันจริง ๆ เหรอเนี่ย? แล้วก็ได้แต่ภาวนาในใจ มองพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับฟ้าว่า "ขอให้ตัวเองมีกำลังใจที่เข้มแข็ง เหมือนแสงอาทิตย์ที่ยังไงก็ต้องกลับมาเฉิดฉายอีกครั้ง" รถแล่นผ่านสะพานข้ามคลองไป พระอาทิตย์ก็หายลับไปจากสายตา เหมือนเรากำลังข้ามไปอีกมิติหนึ่งเลยอ่ะ เป็นมิติที่ความทรงจำเก่า ๆ มันผุดขึ้นมาเต็มไปหมด แล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า "ถ้าย้อนเวลากลับไปได้เมื่อปีที่แล้ว แม้จะต้องแลกกับอะไรบางอย่างก็ยอม" เคยมีคนบอกว่า ถ้าเราทำทุกอย่างให้ด...

สวัสดีครับทุกคน วันนี้เรามาเล่าเรื่องในบรรยากาศสบายๆ เหมือนนั่งฟังพอดแคสต์กันนะครับ หัวข้อที่เราจะมานำเสนอวันนี้อาจจะฟังดูเศร้าๆ หน่อย แต่เชื่อเถอะครับว่าอ่านจบแล้วจะรู้สึกดีขึ้นแน่นอน หัวข้อของเราคือ " คนที่ทิ้งคนอื่นไป…มันจะไปเจ็บเองได้ไง? " อ่านแล้ว เป็นคำถามที่เจ็บปวดใช่ไหมครับ เหมือนกับที่โป้ในซีรี่ย์เธมโป้ของเราเคยตั้งคำถามไว้ หลังจากที่ต้องเผชิญกับการถูกทิ้ง ทั้งๆ ที่สร้างทุกอย่างมาด้วยกัน แต่สุดท้ายคนที่อยู่ข้างๆ กลับเลือกที่จะเดินจากไป เพียงเพราะผลประโยชน์และความเห็นแก่ตัว ความรู้สึกของคนที่ถูกทิ้งมันแย่มากๆ เลยนะครับ มันเหมือนกับโลกทั้งใบพังทลายลงมาต่อหน้าต่อตา ต้องกลับไปเริ่มต้นใหม่คนเดียว ล้มลุกคลุกคลานกว่าจะประคองตัวเองขึ้นมาได้ใหม่ ความรู้สึกอยากพิสูจน์ตัวเองว่าเราไม่ได้เป็นคนล้มเหลว มันกัดกินหัวใจอยู่ทุกวัน แต่ในความมืดมิดนั้นเอง แสงสว่างก็เริ่มสาดส่องเข้ามาในชีวิตของโป้ การได้เจอกับเธม คนที่เข้ามาเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไป มอบความรักที่ดีๆ ที่โป้สมควรได้รับ แต่ชีวิตก็ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไป สุดท้ายโป้ก็ต้องเลือกที่จะถอยออกมา ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันจะเจ็บปวดแค่ไห...

“คำชะโนด” เกาะลอยน้ำ  คำชะโนด เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์เกี่ยวข้องกับตำนานพญานาค ตั้งอยู่ที่ วัดศิริสุทโธ อำเภอบ้านดุง จังหวัดอุดรธานี ในอดีตทางเข้าบริเวณรอยต่อระหว่างวัดกับเกาะคำชะโนดยังเป็นสะพานไม้ เวลาฤดูฝนเกาะจะลอยขึ้นน้ำไม่ท่วม เชื่อว่าเป็นทางเชื่อมระหว่างโลกมนุษย์กับ “เมืองบาดาล” เมื่อเราเดินผ่าน “ต้นชะโนด” ซึ่งจะมีเฉพาะที่แห่งนี้เท่านั้น ทางเดินเป็นดินสัมผัสได้ถึงความนุ่มมาก ภายในจะมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ ที่มีน้ำผุดขึ้นมาตลอดทั้งปีเชื่อว่ามาจากเมืองบาดาล  และมีศาลาประดิษฐานรูปปั้น “ปู่ศรีสุทโธ” และ “ย่าศรีประทุมมา” แต่ก่อนมีผู้คนลำลือกันว่าที่แห่งนี้เป็น “เมืองลับแล” เป็นที่อยู่ของ “พญานาค” หรือ “วังนาคินทร์” เพราะมักจะมีรอยประหลาดคล้ายกับงูแต่ใหญ่มาก ชาวบ้านเชื่อว่าเป็นรอยพญานาคปรากฎขึ้นหลายครั้ง และมีเรื่องราวที่เชื่อมโยงกันคือตำนาน "ผีจ้างหนัง" ตำนาน “ผีจ้างหนัง” หนึ่งในเรื่องเล่าที่โด่งดังและลี้ลับเกี่ยวกับคำชะโนด คือ “ตำนานผีจ้างหนัง” ซึ่งมีเหตุการณ์ที่เชื่อกันว่า มีคนลึกลับจ้างหนังกลางแปลงไปฉายในป่าคำชะโนด แล้วเกิดเรื่องราวประหลาดขึ้น โดยสรุปประเด็นจากเจ้าของบริษัทหนั...

เคยไหม? ที่แม้ว่าเขาจะจากไปนานแล้ว แต่พอได้ยินเรื่องราว ความทรงจำในอดีตหวนกลับมาเล่นงาน ราวกับฉากหนังที่ฉายซ้ำไปซ้ำมา ล่าสุดคนในครอบครัวเขาขอความช่วยเหลือ ปฏิเสธไปนะแต่สุดท้ายเรามานั่งคิดมากโทษตัวเองว่าใจร้าย ความรู้สึกผิดก็ถาโถมเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัว อยู่โลกออนไลน์กับความรู้สึกที่ซับซ้อน ในยุคที่โซเชียลมีเดียเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต เราจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอยากยกเลิกบล็อก เข้าไปส่องความเคลื่อนไหวของคนที่เราเคยรู้จัก แม้ว่าเขาจะไม่อยู่แล้วก็ตาม แต่ไม่กล้าติดต่อทักหาเพราะกลัวที่จะเผชิญหน้ากับความจริง ทำให้เราได้แต่เก็บซ่อนความรู้สึกไว้ และระบายมันออกมาในกลุ่มแชทส่วนตัวกับเพื่อน สมองสองด้านกับความรู้สึกที่ขัดแย้ง ได้แตฝืนทนกลั้นน้ำตาไว้ ที่ในตอนนี้รู้สึกว่าความคิดของผมกำลังตีกันระหว่าง "หยุดคิดถึง" กับ "คิดถึงเหลือเกิน" เจ็บปวดราวกับว่าวิญญาณหลุดออกจากร่าง ทั้งหมดนี้คือความรู้สึกที่ซับซ้อน ที่หลายคนต้องเผชิญเมื่อสูญเสียใครสักคน ไม่ใช่แค่อกหัก แต่เป็นความรู้สึกผิด เมื่อได้สติกลับคืนมา เราอาจพบว่าความรู้สึกนี้ไม่ใช่แค่อาการอกหัก แต่เป็นความรู้สึกผิดที่กัดกินใจ ที่เราไม่ได้...

ช่วงนี้ปรากฏการณ์ทางสังคม "ปลาหมอคางดำ" ซึ่งสามารถปรับตัวได้ดีในสภาพแวดล้อมที่หลากหลาย ทั้งน้ำจืด น้ำกร่อย และน้ำเค็ม นอกจากนี้ยังมีความสามารถในการขยายพันธุ์ได้อย่างรวดเร็ว สามารถแข่งขันกับปลาพื้นถิ่น กลายเป็นปัญหาสำคัญในหลายพื้นที่ สร้างปัญหาต่อระบบนิเวชสัตว์น้ำ ปัญหาปลาหมอคางดำ ทำให้ผมนึกถึงวัฒนธรรมในภาคอีสาน การสูบหนองน้ำหาปลากินในเทศกาล เช่น ปีใหม่ สงกรานต์ หรือการผ่าปลาการกุศล มันคือการล้างหนองหรือทำความสะอาดหนองน้ำ สืบทอดมาเป็นประเพณีมาตั้งแต่บรรพบุรุษถึงปัจจุบัน แต่จริง ๆ แล้วผมคิดว่ามันคือการจัดสมมดุลของระบบนิเวศของ น้ำ ดิน และสัตว์น้ำ ด้วยวิถีการดำรงชีพของคนอีสาน จึงเป็นที่มาของการล้อเลียนเจ้าจั๊กแตนบอกปลาหมอคางดำว่า อย่าไปเลย ระวังจะเป็นปลาทอดเหมือนฉัน ลองเอาวิถีคนภาคอีสาน ไปใช้กำจัดปลาหมอคางดำในระยะยาวดูนะครับ แล้วจะเข้าใจคำพูดที่ว่า "ทำไมปลาหมดคางดำไม่กล้ามาภาคอีสาน"

มะม่วงน้ำดอกไม้สีฉ่ำมาก แถมยังมีรสชาติหอมหวาน จนชวนให้คุณต้องตัดสินใจกินเมนูประจำฤดูกาล ผลไม้ที่นำมาทานกับข้าวเหนียวมูลแล้วเข้ากัน นอกจากทุเรียนแล้ว แต่ละปีผมจะพลาดไม่ได้เลยก็คือ “มะม่วง” ชวนให้นึกถึงตอนเด็ก แม่ทำข้าวเหนียวมูลให้กิน แต่เป็นสูตรใส่น้ำกะทิพร้อมกินให้หมดทันที สมัยนั้นมีแค่มะม่วงแก้ว มะม่วงอกร่อง และมะม่วงกะสอ มีขั้นตอนทำข้าวเหนียวมูลง่ายมาก แค่ทำข้าวเหนียวมูล และกะทิ มีความลำบากเล็กน้อย ในขั้นตอนการเตรียมวัตถุดิบ เพราะเราต้องนำมะพร้อมแก่มาคั่นนำกะทิ ต้องใช้ไม้สอยอยู่บนต้น (ถ้าสะดวกก็ปีนได้) นำมาปอกเปลือก ใช้งานกระต่ายขูดมะพร้อม จากนั้นคั่นจนเหลือแค่กากหรือไม่มีรสชาติ ผมชอบมะม่วงอกร่องมาก นำมาล้างน้ำสะอาดปอกเปลือกหั่นเป็นชิ้นสวยงาม จัดจานด้วยข้าวเหนียวมูล ราดหน้าด้วยน้ำกะทิ อิ่มแท้แน่นอน

"ต้นตาล" หรือ "ตาลตะโหนด" แถวบ้านผมเรียก "หมากตาล" ยืนต้นตามทุ่งนามองเห็นไกล ๆ พ่อเล่าให้ฟังว่า ต้นตาลมีอายุยืนมาก เท่า ๆ กับช่วงอายุคนเลย หลายคนปลูกต้นตาลพร้อมกับจังหวะที่มีลูก ลูกเติบโตอายุ 10 - 15 ปี ตาดจะออกลูกให้กินพอดี ต้นตาล หรือหมากตาล กับความทรงจำ สวัสดีครับเพื่อน ๆ วันนี้ผมนึกถึงเรื่องราวเก่า ๆ แถวบ้านที่ต่างจังหวัดขึ้นมา เลยอยากจะมาเล่าให้ฟังถึงต้นไม้ต้นหนึ่งที่ผูกพันกับชีวิตวัยเด็กของผมมาก ๆ ต้นไม้นั้นก็คือ "ต้นตาล" หรือที่บ้านผมเรียกกันติดปากว่า "หมากตาล" นั่นเองครับ ภาพที่ยังติดตาคือ ต้นตาลที่ยืนตระหง่านอยู่กลางทุ่งนา มองเห็นแต่ไกล ๆ พ่อเคยเล่าให้ฟังว่า ต้นตาลเนี่ยอายุยืนมากเลยนะ บางต้นอยู่มาตั้งแต่รุ่นปู่ย่าตายาย บางคนก็ปลูกต้นตาลพร้อม ๆ กับตอนที่มีลูก พอลูกโตได้ 10-15 ปี ต้นตาลก็จะเริ่มออกลูกให้เก็บกินได้พอดี มันเหมือนเป็นวงจรชีวิตที่น่าทึ่งเลยนะครับ พูดถึง "หมากตาล" ทีไร ความทรงจำวัยเด็กก็ไหลกลับมาทุกที สำหรับผมแล้ว มันคือผลไม้ประจำฤดูกาลจริง ๆ ปีนึงจะได้กินแค่ครั้งเดียว บางปีถ้าลูกแก่เร็วก่อนก็อดไปเลย ต้องอาศ...

Paint โปรแกรมที่ใช้งานคอมพิวเตอร์ครั้งแรก ช่วงนั้นอยู่ประมาณ ป.6 (อายุ12ปี) เวลาพักเที่ยงอาจารย์ไปทานข้าว ฝากหัวหน้าห้อง (เพื่อน) ไปพิมพ์งาน (จิ้ม) ให้อาจารย์ที่ห้องพักครู ผมไปเป็นเพื่อนหัวหน้า บังเอินมีคอมพิวเตอร์ 2 เครื่อง จึงลองเปิดอีกเครื่องดูแต่ทำอะไรไม่เป็นหรอกครับ แค่หาปุ่มเปิดยังกดมั่ว ๆ ไป รอเปิดวินโดว์นานมาก ตอนนั้นเป็น Windows xp แล้วนะครับ แต่จำเวอร์ชั่นไม่ได้ เข้าหน้าแรกได้แล้ว เห็นเมนูไหนคลิกดูหมดเลย แต่ไม่ควรทำนะครับ (ไม่รู้เตือนใคร) ความเร็ว Ram  CPU ช่วงนั้นใช้เบอร์เต่า สักพันเจอเครื่องค้าง ทุกคนคิดว่าผมถอดปลั๊กไหม ใช้ถอดแล้วเปิดใหม่แต่ไฟกระชากแรงมาก เข้าโปรแกรมนั้นไปโปรแกรมนี้อยู่นาน จนมาเจอ Paint ตอนนั้นผมตั้งชื่อให้ว่า "โปรแกรมวาดรูป" มันสนุกตรงที่ใส่สีได้รูปบ้านได้ ใส่สีเขียวให้ต้นไม้ ลำต้นสีน้ำตาล ไม่รู้สนุกตรงไหน แต่ก็ไปเล่นบ่อยนะ ตอนนั้นบันทึกไม่เป็น แต่ดันไปกดสั่งพิมพ์ จากนั้นรูปที่เราวาดก็จะโดนพิมพ์ออกมา ด้วยปริ้นเตอร์ Cannon  ต่อยอดทักษะใหม่ ยิ่งสนุกเข้าไปใหญ่จัดไปจนหมึกหมด จนกระทั่งจับได้แล้วโดนลงโทษ เรียบร้อยดีครับจำแค่เจอหน้า พอลับตาลืมหมดเลย...

เรื่อง: แตงโม สกลนคร มาเด้อพี่น้อง! มื้อนี้สิเล่าสู่ฟังเรื่อง "แมงกีซอน" ของดีบ้านเฮา ที่บ่ได้มีดีแค่แซ่บเด้อ เมื่อวานนี้เอง ผมได้กินข้าวแลงแบบบ้าน ๆ เฮา คั่วแมงกีซอนฮ้อน ๆ ใส่เกลือหอม ๆ เสิร์ฟกับแจ่วบองปลาร้าใส่มะกอก แกล้มด้วยยอดดอกแค้ลวก โอ้ย! อิ่มท้องสบายใจไปเลยครับ เมนูนี้หากินได้ตามฤดูกาลเด้อครับ แต่ละท้องถิ่นกะเอิ้นบ่คือกันเนอะ บ้านผมเอิ้น "แมงกีซอน" แต่บางหม่องกะว่า "แมงจีซอน", "แมงอีซอน" ภาษาไทยเพิ่นกะว่า "แมลงกระชอน" แม่นบ่ ทางสุโขทัยเพิ่นเอิ้น "อีแหวก" ส่วนทางเหนือเปิ้นฮ้อง "แมงจอน" ข้ามไปฝั่งประเทศเพื่อนบ้านกะมีชื่อเรียกต่างกันไปอีก อย่างเขมรเพิ่นเอิ้น "กระมล" ว่าไปแล้วกะเป็นแมลงตระกูลเดียวกับจิ้งหรีดนี่เอง เล่าถึงเรื่องหาแมงกีซอนสมัยตะกี้กับสมัยนี้กะคนละเรื่องเลยครับ ตอนผมเป็นเด็กน้อย พากันไป "ย่ำแมงกีซอน" ตามหนองน้ำ จำได้ว่าต้องไปหาหม่องที่น่าจะมีโตมัน แล้วกะช่วยกันทำคันคูดินกั้นน้ำน้อย ๆ ขนาดพอให้เฮาลงไปย่ำได้ จากนั้นกะหวิดน้ำเข้ามา แล้วเอาเท้าซอย ๆ ย่ำ ๆ ลงไปในดิน บักแมงกีซอนมันทนบ่...

เรื่อง: แตงโม สกลนคร ผมใช้โทรศัพท์เครื่องแรก ถ่ายรูปฟัง MP3 ได้ ผมมีรายได้จากรับโหลดเพลงด้วยนะ แต่ปัญหาใหญ่คือไวรัสคอมพ์ ผมจำเป็นต้องลงวินโดว์ได้ แล้วเพื่อน ๆ มีความทรงจำใช้เทคโนโลยีแบบไหน เป็นผู้บริโภคหรือได้ประโยชน์ ปัจจุบันอยู่ในยุค 5G แล้วนะครับ สมัยก่อนอ่ะ แกมีความทรงจำเกี่ยวกับเทคโนโลยีอะไรบ้าง? อย่างฉันนะ โทรศัพท์มือถือเครื่องแรกในชีวิตอ่ะ จำได้เลยว่าเห่อสุด ๆ ถ่ายรูปก็ได้ ฟัง MP3 ก็ดี๊ดี แถมยังหารายได้พิเศษจากการรับโหลดเพลงลงเครื่องให้เพื่อน ๆ ด้วยนะเว้ย (แต่ก็ปวดหัวกับไวรัสคอมพ์อยู่บ่อย ๆ จนต้องหัดลงวินโดว์เองเลย 😅)  แล้วแกอ่ะ? เป็นสายบริโภคเทคโนโลยีเฉย ๆ หรือเคยได้ประโยชน์จากมันเหมือนฉันบ้างป่ะ? นี่มันยุค 5G แล้วนะ คิดดูดิ โทรศัพท์มือถือที่เมื่อก่อนเกิดมาเพื่อ "การสื่อสาร" อย่างเดียว ตอนนี้มันทำอะไรได้ตั้งเยอะตั้งแยะ! ว่าไปแล้ว เรื่องโทรศัพท์มือถือกับฉันนี่ก็มีเรื่องราวเยอะเหมือนกันนะ ตั้งแต่ยุค 1G ที่โทรศัพท์เครื่องเบ้อเริ่ม ฟังก์ชันก็น้อยนิด สัญญาณก็หายากเย็น ต้องวิ่งขึ้นสะพานแม่น้ำสงครามถึงจะโทรได้ (ใครเคยเป็นบ้างยกมือขึ้น! 🙋‍♀️) มาจนยุค 2G ที่เริ่มส่ง SMS ได้ ...