Tangmo-SakonNakhon

สวัสดีทุกท่านครับ วันนี้ผมอยากจะมาแบ่งปันเรื่องราวที่อยู่ในหัวใจมานาน เกี่ยวกับความสุขที่เกิดขึ้นจากการเป็น " ผู้ให้ " เมื่อเราได้อ่านบทความที่กล่าวถึง "ผู้ให้" นั้น ทำให้เราได้ทบทวนถึงความหมายอันลึกซึ้งของการกระทำนี้ การให้ไม่ได้จำกัดอยู่แค่เพียงวัตถุสิ่งของที่เราหยิบยื่นให้แก่ผู้อื่นเท่านั้นนะครับ แต่ยังรวมไปถึงการให้ความรัก ความเมตตา รอยยิ้ม กำลังใจ หรือแม้แต่การรับฟังอย่างตั้งใจ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นการ "ให้" ที่สามารถสร้างความเปลี่ยนแปลงและเติมเต็มความรู้สึกดีๆ ให้กับทั้งผู้ให้และผู้รับได้ ลองนึกภาพตามนะครับ บนโลกใบนี้ที่เราอาศัยอยู่ มีการส่งต่อความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่อยู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นในหมู่มนุษย์ด้วยกัน หรือแม้แต่ในภพภูมิอื่นๆ ตามที่บทความได้กล่าวไว้ ผู้ที่ได้รับย่อมรู้สึกปิติยินดี และสิ่งสำคัญที่ผู้ได้รับควรตระหนักก็คือ การใช้สิ่งนั้นอย่างรู้คุณค่า และรักษาไว้ด้วยความขอบคุณ การคาดหวังว่าจะได้รับการ "ให้" ในครั้งต่อๆ ไปนั้น อาจนำมาซึ่งความทุกข์ใจได้นะครับ การชื่นชมและอนุโมทนาในความปรารถนาดีของผู้ให้ แม้ว่าในบางครั้งเราอาจจะไม่ได้รับการตอบสนอ...

วันนี้อยากจะชวนคุยเรื่องน่าคิดเรื่องหนึ่ง ที่เราตั้งคำถามว่า "ความรู้" อะไรที่สอนกันไม่ได้บ้าง อ่านความคิดเห็นของทุกคนแล้วรู้สึกว่า เออ จริงว่ะ มันมีบางอย่างที่สอนกันไม่ได้จริงๆ นะ ลองนึกภาพตามนะ มีคนบอกว่าทุกอย่างสอนกันได้หมดแหละ ตั้งแต่เรื่องง่ายๆ ไปจนถึงเรื่องยากๆ อย่างการหลุดพ้นนู่น! เขายกตัวอย่างสารพัดวิธีสอนเลย ทั้งบอก เล่า สั่งสอน ทำให้ดู ชี้แนะ โอ้โห สารพัดจะสอน แต่ประเด็นที่น่าสนใจคือ ถึงจะสอนกันได้แทบตาย สุดท้าย การรับและการเอาไปใช้ มันอยู่ที่ตัวเราล้วนๆ เหมือนครูสอนคณิตศาสตร์เก่งแค่ไหน ถ้าเราไม่เปิดใจเรียน ไม่ฝึกทำโจทย์ มันก็เท่านั้นอ่ะ จริงมั้ย? อีกคนก็เสริมมาว่า ทักษะ ความรู้ ประสบการณ์ พวกนี้มันถ่ายทอดกันได้แหละ แต่ไอ้ที่มันต่างกันสุดขั้วคือ "ทำเป็น" กับ "ทำแบบมืออาชีพ" นี่สิของจริง! การจะเป็นมืออาชีพมันต้องใช้เวลา ต้องเจ็บต้องพลาด ต้องเรียนรู้ที่จะแก้ปัญหา แถมต้องมีคนชี้แนะดีๆ อีกต่างหาก เหมือนเราอยากเล่นกีตาร์เป็นอ่ะ ใครๆ ก็สอนคอร์ด สอนเทคนิคได้ แต่กว่าจะเล่นได้พลิ้วเหมือนนักดนตรีอาชีพ มันต้องซ้อมแล้วซ้อมอีกจนนิ้วด้านเลยนั่นแหละ แล้วก็มีอีก...

เคยไหม...ที่เราเป็นทั้ง "ผู้ให้" และ "ผู้รับ" ในสมรภูมิแห่งการเรียนรู้? ยุคที่การสื่อสารก้าวสู่โลก AI อย่างรวดเร็ว เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัสบนโทรศัพท์มือถือ โลกทั้งใบก็มาอยู่ในมือเรา ไม่ว่าจะค้นหาข้อมูล ดูคลิปวิดีโอ หรือทำธุรกรรมการเงิน ก็ง่ายดายเสียจนน่าตกใจ! แต่ท่ามกลางความสะดวกสบายนี้...กลับเกิด "ช่องว่าง" ที่น่าสนใจระหว่างวัย เรื่องเล่าจากใต้ปีกเครื่องบิน ก่อนฤดูเกี่ยวข้าวนาปี ผมได้ลงพื้นที่ชุมชนใกล้สนามบินสกลนคร ภาพที่เห็นคือ เด็กน้อยวัย 6-7 ขวบนั่งเล่นโทรศัพท์มือถือเพลิน เสียงเครื่องบินดังสนั่นขณะลงจอด กลับกลายเป็นแรงบันดาลใจให้เด็กคนนั้น เอ่ยว่า "โตขึ้นผมจะสร้างเครื่องบินไร้เสียงเหมือนใน YouTube!" พร้อมเปิดคลิปให้ดูอย่างมั่นใจ นี่คือปรากฏการณ์ที่สะท้อน "ช่องว่าง" การรับ-ส่งข้อมูลความรู้ระหว่างวัยอย่างชัดเจน ความรู้ปลายนิ้ว vs. ประสบการณ์นามธรรม: เด็กยุคใหม่เข้าถึงข้อมูลและตัวอย่างที่เป็นรูปธรรมได้ง่ายดาย ทำให้คำแนะนำสั่งสอนจากผู้ใหญ่ที่อาจเป็นนามธรรมและไม่มีภาพอ้างอิงชัดเจน อาจถูกลดความสำคัญลงอย่างน่าเสียดาย เรียนรู้เฉพาะทาง vs. ควา...

เรียบเรียง: แตงโม สกลนคร ในโลกที่ข้อมูลข่าวสารไหลบ่าเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน การที่สมองของเราจะเผชิญกับสภาวะ สมองล้น จนนำไปสู่การประมวลผล ผิดพลาด หรือเกิด Error Message นั้นไม่ใช่เรื่องไกลตัวอีกต่อไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุคที่การรับรู้และการเรียนรู้เกิดขึ้นตลอดเวลา ขีดจำกัดของสมองในการรับและจัดการข้อมูลในแต่ละวันเป็นสิ่งที่ไม่อาจมองข้ามได้ ยุคแห่งข้อมูลท่วมท้น กับภาวะสมองล้น ลองจินตนาการถึงการพยายามกรอกน้ำลงในแก้วที่ไม่เคยเต็ม แต่ในขณะเดียวกันก็มีรูรั่วอยู่รอบด้าน ข้อมูลที่ถาโถมเข้ามาในชีวิตประจำวันของเราก็ไม่ต่างกัน ไม่ว่าจะเป็นข่าวสารบนโซเชียลมีเดีย ข้อมูลในการทำงาน หรือแม้แต่เรื่องราวส่วนตัวที่ต้องจดจำ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นภาระที่สมองต้องแบกรับ เมื่อปริมาณข้อมูลเกินกว่าขีดความสามารถในการประมวลผล สมองก็จะเริ่มแสดงอาการ Error Message ออกมาในรูปแบบต่างๆ เช่น ความสับสน ลืมเลือน ตัดสินใจผิดพลาด หรือแม้แต่ความรู้สึกเหนื่อยล้าทางจิตใจ Error Message: สัญญาณเตือนเมื่อสมองรับภาระหนักเกินไป Error Message ในบริบทของภาวะสมองล้นนั้น เปรียบเสมือนสัญญาณเตือนจากระบบปฏิบัติการของร่างกายที่บ่งบอกว่า “ขณะนี...

การหาคนที่มีพลังงานบวก หรือที่บางคนเรียกว่าคนที่ “คลื่นตรงกัน” หรือ “จริตตรงกัน” ขึ้นอยู่กับ กิจกรรมที่เราทำ สภาพแวดล้อมที่เราอยู่ และพลังงานที่เราส่งออกไป พลังงานที่เราให้โลกออกไป คือพลังงานที่เราจะดึงดูดกลับมา ถ้าเรามีความสุข สมดุล คนที่มีพลังงานคล้ายกันก็จะเข้ามาเอง ลักษณะคนที่มีพลังบวก ทัศนคติที่ดี : พวกเขามักมองโลกในแง่ดี เห็นโอกาสในความยากลำบาก และพร้อมจะปรับตัวเมื่อเผชิญกับความท้าทาย พลังงานที่เปล่งออกมา : ไม่เพียงแต่พลังใจ แต่ยังรวมถึงวิธีที่พวกเขาสื่อสารและปฏิบัติต่อคนรอบข้าง พลังบวกสามารถสัมผัสได้ผ่านรอยยิ้ม คำพูดที่ให้กำลังใจ และการกระทำที่ช่วยเหลือผู้อื่น ความเมตตาและเข้าใจผู้อื่น : คนเหล่านี้มักจะเปิดกว้างและพร้อมรับฟังความคิดเห็นของคนอื่น โดยไม่ตัดสินหรือวิพากษ์วิจารณ์อย่างรุนแรง มีความมั่นใจในตัวเอง : ไม่ใช่แค่ความมั่นใจแบบโอ้อวด แต่เป็นความมั่นใจที่สมดุลและช่วยสร้างแรงบันดาลใจให้ผู้อื่น แรงจูงใจและความกระตือรือร้น : พวกเขามักแสดงออกถึงความกระตือรือร้นในการทำสิ่งต่าง ๆ และมักช่วยกระตุ้นให้คนอื่นมองเป้าหมายของตัวเองในแง่ดี การเป็นแรงสนับสนุน : คนที่มีพลังบวกมักสนับสนุนผู้...

ภาพความรู้สึกบางอย่างควรค่าแก่การจดจำ แม้จะไม่สามารถครอบครองได้ แต่ก็ยังดีที่รู้ว่า...มันเคยเกิดขึ้นจริง จำได้เลย เมื่อปีที่แล้ว วันที่ 10 มกราคม 2567 กำลังนั่งรถกลับจากไปทำงานวิจัย ตอนนั้นเย็นย่ำ พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน ท้องฟ้าค่อย ๆ เปลี่ยนสีเป็นส้ม ๆ ดำ ๆ ลมเย็น ๆ พัดเอื่อย ๆ เข้ามาในรถ พร้อมกับเพลงที่เปิดคลอเบา ๆ มันให้ความรู้สึกเหมือนใจมันได้คุยกับตัวเองอ่ะ แล้วในหัวก็แว๊บขึ้นมา... "ใจมนุษย์ทำไมดำยิ่งนัก จากไปไม่มีแม้แต่คำลา" ความรู้สึกตอนนั้นมันแบบ... จุก ๆ บอกไม่ถูก ถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมาว่า เออ สรุปที่ผ่านมาคืออะไรวะ เราเคยรู้จักกันจริง ๆ เหรอเนี่ย? แล้วก็ได้แต่ภาวนาในใจ มองพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับฟ้าว่า "ขอให้ตัวเองมีกำลังใจที่เข้มแข็ง เหมือนแสงอาทิตย์ที่ยังไงก็ต้องกลับมาเฉิดฉายอีกครั้ง" รถแล่นผ่านสะพานข้ามคลองไป พระอาทิตย์ก็หายลับไปจากสายตา เหมือนเรากำลังข้ามไปอีกมิติหนึ่งเลยอ่ะ เป็นมิติที่ความทรงจำเก่า ๆ มันผุดขึ้นมาเต็มไปหมด แล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า "ถ้าย้อนเวลากลับไปได้เมื่อปีที่แล้ว แม้จะต้องแลกกับอะไรบางอย่างก็ยอม" เคยมีคนบอกว่า ถ้าเราทำทุกอย่างให้ด...

สวัสดีครับทุกคน วันนี้เรามาคุยกันในหัวข้อที่อาจจะหนักหน่วงสักหน่อย แต่ผมเชื่อว่าหลายคนคงเคยรู้สึก หรืออาจจะกำลังรู้สึกอยู่ นั่นก็คือ... เคยทุกข์มาก จนไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไหมครับ? ผมเองก็เคยผ่านช่วงเวลาแบบนั้นมาเหมือนกันครับ ช่วงที่เหมือนโลกทั้งใบมันถล่มทับ ปัญหาถาโถมเข้ามาพร้อมๆ กัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน เรื่องความรัก หรือการสูญเสียคนที่เรารัก มันเหมือนเราต้องแบกทุกอย่างไว้บนบ่าคนเดียว มันหนักอึ้งจนรู้สึกว่า หรือเราจะพอแค่นี้ดีนะ... ถ้าคุณกำลังรู้สึกแบบนั้นอยู่ ผมอยากบอกว่า คุณไม่ได้อยู่คนเดียวนะครับ ความรู้สึกแบบนี้มันเกิดขึ้นได้กับทุกคนจริงๆ และผมเข้าใจดีว่ามันทรมานแค่ไหน บทความหนึ่งที่ผมเคยอ่าน บอกไว้ว่าตอนที่คุณ " ทุกข์ลำบากมาก" แต่มีคนอยากเป็นคุณเพียงวันเดียว ตอนที่อ่านครั้งแรก ผมก็รู้สึกว่า 'เป็นไปได้ยังไง ในวันที่เราแย่ขนาดนี้ จะมีใครอยากเป็นเรา?' แต่ลองพิจารณาดูดีๆ นะครับ บทความชวนให้เรามองความทุกข์ของเราในอีกมุมหนึ่ง เขาบอกว่า ความทุกข์ของเราตอนนี้ อาจจะเป็นแค่ " ทุกข์ทางใจ " เท่านั้น ขออย่าให้มันลุกลามจนกลายเป็น " ทุกข์ทางกาย " เลยนะครั...